زودتر خسته می شوم

زودتر گریه ام می گیرد

زودتر دلم تنگ می شود

زودتر حرف می زنم

زودتر نگاهت می کنم

اما

انتظار رسیدنت به من

جان می سوزاند

پی نوشت: گفته بودم دلتنگی زیاد نفس تنگی می آورد

پی نوشت: نفس هایم به شماره افتاده

توت ها رسیده اند…

توت ها رسیده اند…

.

.

.

دستم اگر کوتاه بود

دستان تو را دارم

گسترده تر از عالم تنهایی من عالمی نیست

غم آنقدر دارم که می خواهم تمام فصل ها را

بر سفره  ی رنگین خود بنشانمت بنشین غمی نیست

.

.

.

تنهاییم تقسیم شد!

همان روز که باران بارید!

خدا دعای رحمت مان می خواند.

پی نوشت: باران پر مرغان نگاهم را شست

رو به دیواری

که این روزها

خراب می شود

دختری که اشکهایش

کف خیابان می ریخت

پی نوشت: دیروز بعد از ظهر حدفاصل کریمخان زند، ضلع شرقی خیابان قرنی تا میدان فردوسی باران گرفت.

ولی باز

صدایت نمی آید

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی و حواسم به این دنیا هست و حواسم نیست. یکی دو ساعتی هست که توی گوشم می خواند: می رفت و آتش به دلم می زد نگاهش… کاشکی دلم رسوا بشه، دریا بشه، این دو چشم پر آبم…

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی و صدای گریه شان تو گوشم می پیچد. هوای غصه شان کوچه را برداشته.

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی و آنها یک نفر را دیگر ندارند. کمتر از یک ساعت است که رفته و آن خانه و این کوچه دیگر نفس هایش را ندارد.

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی و من هیچ نسبتی با آنها ندارم که از دردشان غصه ام بگیرد.

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی و آنها پرچم سیاه در خانه شان می بندند.

نشسته ام و تکیه داده ام به این صندلی, سرم را می گذارم روی این میز و می گویم:

این مهلتی دیگر است. خودت گفتی که هر مرگ مهلتی ست برای زندگی تان و نشانه ای ست که دوباره حساب و کتاب تان را چک کنید.

من این مهلت و نشانه را می بینم. صدایش را از خانه ی روبرویی می شنوم. اینجا نشسته ام و این خطوط را تایپ می کنم و آنها ماتم گرفته ام اند.

خدایا: رهایم مکن جز به بند غمت

اسیرم مکن جز به آزادگی

نیتم این بود:

             درمانم تو باشی

کمی واقعی شو